„Każdy moment życia może być treningiem”
Aikido jest to japońska sztuka walki skodyfikowana przez Morihei Ueshibę pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku.
Twórca aikido oparł rzuty i dźwignie na starodawnym i na wpół mitycznym nurcie aikijutsu, a pracę nóg i sztukę posługiwania się bokkenem na tradycyjnej szermierce kenjutsu. Sztukę posługiwania się jō i koordynację ruchów na podstawie jōdō ze szkoły Yagyū Shinkage-ryū.
Techniki aikido składają się głównie z rzutów, dźwigni, szczególnie z dźwigni na małe stawy: nadgarstki i łokcie oraz uników i padów (ukemi). Oprócz walki wręcz, aikido zawiera elementy walki bronią, w celach ćwiczebnych używane są jō, bokken, tantō.
Morihei Ueshiba, noszący tytuł ō-sensei, opracował aikido, opierając się na swoich doświadczeniach z Daitō-ryū oraz walki za pomocą włóczni yari i krótkiego kija jō. Jednak prawdopodobnie największy wpływ na formy aikido miała sztuka walki japońskim mieczem katana. W wielu przypadkach ruchy osoby ćwiczącej aikido przypominają ruchy szermierza bez miecza. Część szkół aikido nie uwzględnia ćwiczeń z bronią. Inne, jak Iwama-ryū, dużą część czasu poświęcają na trening z drewnianym mieczem bokken, kijem jō i nożem tantō.
Morihei Ueshiba rozwijał swoją sztukę walki przez większą część życia. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku nauczał jej pod nazwą aiki-bujutsu, a następnie aiki-budō. W 1944 po raz pierwszy użył na jej określenie nazwy aikido.
W Polsce pierwsza sekcja aikido powstała w 1976. Obecnie dojo aikido znajdują się prawie na całym świecie.
Yōshinkan – styl aikidō utworzony przez Gōzō Shiodę (1915–1994) jednego z najbardziej wyróżniających się uczniów twórcy aikido – Morihei Ueshiby. Styl wyodrębniony został po II wojnie światowej i bazuje na technikach nauczanych przez mistrza (ō-senseia) znacznie przed wybuchem wojny i wzorowanych na Daitō-ryū-aiki-jūjutsu.
Styl uważany za najtwardszy ze stylów aikido, jest nadal trenowany przez policję w Japonii. Po śmierci Gōzō Shiody wielu jego uczniów założyło własne szkoły i rozpoczęło niezależnie propagowanie na całym świecie stylu yōshinkan-aikidō, wzbogaconego o własne doświadczenia i interpretacje.